| Histoire | Doc & faits historiques | Géographie | Géopolitique | Cartes de Géorgie |
| Economie | Musique | Parlons Géorgien | Culture & Traditions | Droits de l'Homme |
| Téléchargement | Bibliographie |
|
POÉSIE DE KALISTRATE BERIDZE (1878-1926) კალისტრატე ბერიძის ლექსები (1878 წ-1926 წ) |
|
Les dramatiques aléas de la vie ont
fait que les poèmes de mon Michèle Beridzé |
|
(დაწერილია 1921 წ. ბოლშევიკების საქართველოში შემოსვლის წელს) გული იწვის, ტვინი სდუღს, აღარა ვარ აღარა, ამდენ ჭმუნვა, გოდებით სულ გათეთრდა ჭაღარა
სულ მოწამლულს არ ართობს არც ლაფი არც ნაღარა ; თვალებშიც კი ბნელდება, - ზღვა ცრემლების დაღვარა
თითქოს ყოვლი მოისპო გაქრა სადღაც სიცილი, ნუთუ, ამგვარ სიცოცხლეს არ არა სჯობს სიკვდილი. 1921წ. თბილისი
|
(Écrit en 1921, année de l’entrée des bolcheviques en Géorgie)
Mon cœur brûle, ma cervelle est en ébullition, Je ne suis plus, je n’existe plus, Mes cheveux ont blanchi Par tant de chagrin et de lamentations.
Ni la boue, ni le tambour ne réussissent à distraire Celui dont l’âme a été empoisonnée ; Les yeux s’assombrissent et se remplissent D’une mer de larmes.
C’est comme si tout avait été anéanti Le rire s’enfuit quelque part, Plutôt que de vivre cela Ne vaudrait-il pas mieux mourir. 1921 Tblilssi
|
|
გულს ჩამსახვია მცნებები, არც უღალატებ ამ მცნებას სანამდის დავიარები
დამჩაგვრელს ზიზღით უყურებ დაჩაგრულს დავეხმარები ღირსეული მამულიშვილსა ვაღმერთებ ვეთაყვანები
მეგობრისათვის თავს დავსდებ, მტერს მტრულად გაუმკლავდები, სამშობლოსათვის ბრძოლაში დევ-გმირსა დავემგვანები
დავამსხვრევ რკინის ბორკილსა ფოლადად გადავმაგრდები მამულის საკეთილდღეოდ, თუნდ ხრამში გადავარდები
ჭირში და ლხინში ის მახსოვს, გულსა სწვავს მაზედ დარდები, მისი ხსოვნისა ჭირიმე, მის სახეს ვენაცვალები.
|
Pourquoi j’ai l’impression d’être resté un homme Je me suis considéré comme un homme, Car mon cœur était fidèle à ses commandements, Et je n’en renierai aucun Tant que je me tiendrai debout.
Je regarderai l’oppresseur avec dégout Je viendrai à la rescousse de l’opprimé Oh valeureux patriote Je te déifie et t’adore.
Je me sacrifierai pour les amis, J’affronterai l’ennemi en ennemi, Et me transformerai en héros, Dans la lutte pour la patrie.
Je briserai les chaînes de fer, Et deviendrai dur tel l’acier, Pour le bien de la patrie Au risque de disparaître dans un ravin.
Je me souviendrai toujours, dans la souffrance et à la fête Que le cœur est brûlé par la souffrance, Pour son souvenir je souffrirai, Et son image je vénèrerai.
|
|
კარგს ავიდან არვინ არჩევს, ღარიბს კაცად არვინ ამჩნევს ყველა დარშიც რაცხას ეძებს, ცხვირში წიხლს გკრავს არ დაეძებს 1922 წ. კონსტანტინეპოლი
|
Nul ne distingue le bien du mal, Personne ne différencie le pauvre parmi les hommes, Tout le monde recherche quelque chose chez autrui, Et aspire à ne point recevoir de coups de l’autre. ( Constantinople 1922)
|
|
ხელს მიჭირავს თუმცა სტვირი არ ვამღერებ, უფრო ვსტირი, ჩემი, სხვისი გასაჭირი - თვალწინ მიდგას მას დავსტირი
როს ქვეყანა იღუპება, დედა, მამა ციხეს ლპება, ტანჯვისაგან სული ძვრება, იქ სიმღერა ვით იქნება
თუ არა და სულ ტირილი, მუდამ მწარე არა ტკბილი, სულ ღალატი, ყველგან ტყვილი, ფუ, ამ ყოფას, სჯობს სიკვდილი ... 1922 წ. კონსტანტინეპოლი
|
J’ai en mains une flûte Mais au lieu de la faire chanter, je pleure, Devant les yeux ma misère et la détresse d’autrui Me font verser des larmes.
Quand le pays se meurt Et que mère et père pourrissent en prison, L’âme se perd par tant de souffrance là bas, À quoi bon chanter ?
Toujours des larmes, Toujours de l’amertume pas de douceur, Toujours la trahison et le mensonge, Phou, fi à cette existence …plutôt mourir ! Constantinople 1923
|
|
რკინა შვაზე რომ გადატყდეს კვლავ მთლად აქცევს მას ოსტატი ხოლო გული ოდეს გატყდეს, ვერ ამთელებს მას თვით ხატი. 1923წ.
|
Si le fer venait à se fendre en son milieu L’artisan réussirait toujours à le reconstituer Mais si le cœur venait à se fendre, Même une icône ne réussirait pas à lui redonner vie. 1923
|
|
სითაც კი არ გავიხედე, ყოველგან ტანჯვა დავიბედე, ესეთია ნუთუ ბედი, რომ დავკარგოთ სულ იმედი?
არა, არა, არ წამს ესა, იგი ტანჯვა, რაც არს დღესა უნდ მოისპოს, უნდ გათავდეს, რომ სხვაფერი აწ დღე დადგეს
თორემ ასე ტანჯვით ყოფა, კმარა აწი და გვეყოფა, ღმერთო, ღმერთო, მოგვეც რხენა, აღარ არის მეტი თმენა 1923წ. სექტემბერი კონსტანტინეპოლი
|
Quel que soit l’endroit où se portait mon regard J’ai aperçu de la souffrance, Le sort est il cruel Au point de me faire perdre complètement espoir ?
Non, non, on ne peut le croire, Et la souffrance de ce jour Sera abolie et disparaîtra Pour que l’horizon se reteinte à nouveau
Il suffit de tant de souffrance, Dieu, Dieu, donne nous la gaîté, Nous ne pouvons plus attendre.
Constantinople Septembre 1923
|
|
სულით ტანჯული, ხორცით დაღლილი და დაქანცული მყოლის არსებით, ღონე ლეული, ძარღვებ აშლილი, გარემოცული მწარე დარდებით
დავიარები დღე და ღამ ქუჩად, ვითომ ვმუშაობ რაღაცას ცშვრები, მაგრამ ყოველი ჩამოდის ფუჭად, თვით ვგრძნობ, თუ როგორ ნელ ნელა ვდნები.
დაკარგული მაქვს ყოველი იმედი, ლამის დაჩლუნგდეს გრძნობა გონება, წყეულიც იყოს ეგეთი ბედი. ვერ ავიცილე მწარე გოდება.
რა დამჩენია, რაღას მოველი ! დღეს ღამე გადის უქმად და მწარედ, დაკარგულია ჩემთვის ყოველი ღმერთ ვთხოვ მიმიღოს აწი სამარედ. ივლისი 1923წ. კონსტანტინეპოლი |
Moralement torturé, physiquement fatigué, Et épuisé par cet état Abandonné par les forces, les nerf à fleur de peau, Et encerclé par d’amers soucis,
Je déambule nuit et jours dans les rues, Pour toute occupation, Mais rien ne me réussit, Et je sens à quel point Je fonds petit à petit.
J’ai perdu tout espoir, Je sens que mes sentiments et ma raison s’affaiblissent, Que ce sort soit maudit Je n’ai pas réussi à me débarrasser de l’amère lamentation
Que me reste-t-il et pourquoi suis-je venu ! La nuit passe oisivement et amèrement, Tout est perdu pour moi ! Je demande au Seigneur de m’accueillir dans la tombe.
Constantinople Juin1923
|
| სამშობლო - თავის მოღალატე შვილს მე გამაოხრე და წამახდინე, განა ამითი შენ გახდი დიდი ? ჩემი დაცემით რა შეიძინე, მისთვის მიყვარდი და მისთვის გზრდიდი ?
განა შენს აღზრდას და შენს სიყვარულს, ბევრად არ სჯობდა აღზრდა ძაღლისა ? ის გამიგებდა ჭირს და სიხარულს, თან იქნებოდა მცველი სახლისა.
ის არ გამცემდა არ მომტყუნებდა, არ ჩამაგდებდა გენია ცეცხლში, ჩემგან ის პირსა არ იბრუნებდა მომიდგებოდა ერთგულად გვერდში.
მოძმეს, მეგობარს ეფერებოდა, მტერს, მოღალატეს მტრულად უყეფდა, გამცემს და ორგულს ეძგერებოდა, გული ერთგულად შენთვის უცემდა.
სწორედ დავრწმუნდი რომ ხშირად ძაღლი ბევრს კაცზეა კეთილშობილი, თუმცა მირუტყვის უფეთქავს ძარღვი და ოთხ ფეხად არს იგი შობილი. II /1924წ. |
La Patrie à son traître de fils Tu m’as dévasté et détérioré Mais cela t’a-t-il seulement grandi ? Qu’as-tu gagné avec ma chute, Je t’aimais pour cela et ne t’ai-je pas élevé pour elle ?
N’aurait-il pas été préférable d’élever un chien à ta place? Il aurait compris mes joies et mes peines Et aurait protégé ma maison par la même occasion.
Lui au moins ne m’aurait pas trahi et leurré, Ne m’aurait pas précipité dans le feu ardent, Ne m’aurait pas tourné le dos, Et se serait fidèlement tenu à mes côtés.
Il aurait été caressé par les frères et les amis, Et aurait aboyé férocement Après l’ennemi et les traîtres Et son cœur n’aurait fidèlement battu que pour toi.
C’est seulement alors que j’ai réalisé, que bien souvent le chien Est plus généreux que beaucoup d’êtres humains Et ceci, bien qu’il soit un animal, Une créature conçue pour avoir quatre pattes. II/ 1924
|
|
(სულით და გულით მიძღვნილი მცირედიც შეიწირების) შორს სამშობლოდან გვეწვია გმირი თითქოს მას ძველებრ უღიმის პირი, მაგრამ მის გულში თუ რა მარხია ძნელ გასაგები, დასანახია.
თითქოს შერჩაო ლომისა მზერა, ქართულ ჰანგებზე სევდით სიმღერა, მაგრამ იმ ხმებში გაისმის სევდა, რომ იქ გვიტირის მამა და დედა.
სიტყვა პასუხი დარბაისული მტერ მოყვარესთან გაშლილი გული სიტყვა პასუხი, ცეკვა თამაში მაგრამ სევდაა ყველა ამაში
მისი მიქცევა, მიხვრა და მოხვრა, ხშირად იდუმლად მწარ ამოოხვრა, თუმც მიუწვომი ჯერ გასაგებად, ქართველის გულსა ედება მწველად
რამ დააღონა, რამ მოაწყინა რამ ჩააფიქრა, ან ვინ აწყინა რაზედ სწუხს გული პატიოსანი? ამას აგიხსნით ქვემოთ მგოსანი
იქ მან დატოვა შეფიცულები, საქართველოსი ნამდვილ შვილები, მიწა, მთა, ველი სისხლით მორწყული და თვით სამშობლო ბნელით მოცული.
დედა და დები ნამუს აყრილი მთლად საქართველო ბორკილ გაყრილი ცრემლსა და სისხლში სცურავს ყოველი თამარი, ნინო, სვეტიცხოველი
ათი ათასი ტყვიით ნახვრეტი, ცივ სარდაფებში მრავალჯერ მეტი, მრავალ ათასიც გაჭრილი ტყეში - საქართველოა დღეს შავსა დღეში.
და კიდევ ბევრი გულით სატრფონი დარჩნენ იქ ობლად, სრულად მარტონი, მათ ვინ მოუვლის, ან ვინ ნიხედავს კიდეც უნდოდეს, რაფერ გაბედავს !?
ეს მწარე ფიქრი, მწარე ოცნება მწამს მის გულს ცეცხლად ედება, და ამას უნდა სულ სხვა წამალი, რომ მოიძებნოს გამოსავალი
ჩვენი ვალია მოუდგეთ გვერდით, საერთო მტერსა ვეძგეროთ გვერდით, დროა მოეღოს ბოლო ლაყბობას, სიტყვის რახუნით ხალხის დათბობას.
გათავდეს სიტყვა, ვიწყოთ საქმობა, გვეყოს ამდენი თმენა დათმობა ზიზღი და ჭყევლა ქვეყნის დამღუპველს ქება, დიდება, ნამდვილსა ქართველს.
მაშ ძმებო ფიცი, ძველი ქართული, დროა გავსწმინდოთ ჟანგიდან გული, ერთად და მედგრად მოვსპოთ სატანა, ვინც წაგვიბილწა ჩვენი ქვეყანა. II. მამულიშვილო, თუმც გიღიმს პირი, მაგრამ ვინ უწყის გულში რას სტირი ქართულ ჰანგების მწარე სიმღერით, თუ რას განიცდი შენ გულის ძგერით !..
გამაგრდი ძმაო იყავ მედგარი ხედავ გვადგია დღეს ჩვენ ბედ მწარი თუ რამეს გახდით კიდე კაჟობით გამბედაობით და ვაჟკაცობით
აწ გაგვიმართლე, გმირო იმედით, იყავ საქმეში ,კაცრი თავხედი, არ მოიხარო მტრის წინა ქედი დროა გადაწყდეს მამულის ბედი ...
თორემ მარტოკა გმირის სახელით წამხთარ საქმესა ვეღარ უშველით ნამდვილ გმირისგან არის საჭირო რომ მოაგროვოს საქმე საგმირო
მაშ გამარჯვება ჩვენს საქართველოს ყოველსა შვილსა მის სასარგებლოს იქ დარჩენილთა, ქვრივსა და ობოლს, საერთო საქმის ბრწყინვალე ბოლოს. პარიზი, 10.01.25წ.
|
(Dédié corps et âme à la poignée d’hommes qui s’est sacrifiée) De la lointaine Patrie, un héros est arrivé Son visage sourit comme autrefois, Mais qui sait ce qui est enfoui dans son cœur Difficile à comprendre et à déceler.
Il a presque gardé son regard de lion Et sur des harmonies géorgiennes, des chants mélancoliques Mais on sent dans ces voix de la tristesse Là-bas père et mère pleurent pour vous,
Son discours et ses réparties en imposent Son cœur est ouvert à tous Paroles, réparties et danses Mais le tout emprunt de mélancolie.
Sa conduite, ses manières et son attitude dissimulent souvent une secrète amertume Qui quand bien même inaccessible Ne tarde pas à gagner le cœur des Géorgiens
Qu’est-ce qui l’a attristé, chagriné, Qu’est-ce qui le rend songeur et a pu le blesser, De quoi souffre ce cœur honnête ? C’est-ce que va vous expliquer ci-après le poète,
C’est là-bas qu’il a laissé les conjurés, Fils authentiques de Géorgie, Terres, montagnes et plaines abreuvés de sang Ainsi que la Patrie tout de noir vêtue.
Mère et sœurs consciencieuses,(courageuses ??) Géorgie entièrement enchaînée, Tout est plongé dans un bain de sang et de larmes Tamar, Nino, Svetitskhoveli.
Dix mille impacts de balles, Et bien plus encore dans les caves glacées, Des milliers de résistants dans les forêts, Pour la Géorgie, c’est aujourd’hui un jour de deuil.
Oh combien de bien-aimées Sont restées là-bas totalement abandonnées, Qui pourra les soigner, qui veillera sur elles, Et quand bien même le souhaiteraient-elles , Comment oseraient-elles ?
J’ai conscience que cette pensée amère, ce triste rêve Embrasent mon cœur, Et qu’il lui faudrait un tout autre traitement Pour en être définitivement guéri
Notre devoir est de nous tenir à ses côtés, Pour combattre avec lui l’ennemi commun, Il est temps d’en finir avec la tyrannie, Ainsi qu’avec les effusions de sang et le renoncement du peuple.
Arrêtons de parler, place aux actes, C’en est assez de tant de patience et de concessions Honte et malédiction aux destructeurs du pays Gloire et louanges aux véritables Géorgiens.
Alors mes frères, prêtons serment, comme en Géorgie d’antan, Il est temps de nettoyer la rouille de nos cœurs, Anéantissons ensemble Satan avec fermeté, Satan qui a souillé notre pays.
II Patriote, derrière ton visage souriant, Qui donc devinera ce que tu pleures au plus profond de ton cœur Et comment ton cœur supporte les harmonies amères des chants ?
Sois fort et ferme Tu vois quel sort nous est réservé aujourd’hui Et si tu en as besoin Nous t’offrons notre courage et notre goût du risque.
Maintenant, prouve-nous que nous pouvons reprendre espoir, Sois ferme en affaires, sévère et impudent, Ne courbe pas l’échine devant l’ennemi Il est temps que se décide le sort du pays…
Car seuls et avec le seul nom d’un héros Nous ne pourrons lutter pour redresser une affaire mal engagée Nous attendons d’un vrai héros qu’il s’illustre par des faits héroïques.
Alors, victoire à notre Géorgie Pour le bien de tous ses enfants, Des veuves et orphelins restés sur place Mettons fin à cette tyrannie ensemble avec éclat.
Paris 10 01 25 |
|
რად არ ვმღერი ? მისთვის ძმაო, რომ ცრემლებით მწარედ ვსტირი სიმღერას კი გული უნდა რა ვქნა, ვერ ვსძლე გასაჭირი
რად არ ვმღერი ? მიტომ ძმაო ცრემლი უფრო მეხერხება და სიცოცხლის მაგიერად სულ სიკვდილი მენატრება.
რად არ ვმღერი ? მიტომ ჩემო ნაცვლად დღე - ღამ მეტირება და სამშობლო დაღუპული სიზმრად - ცხადად მევლინება
რა მამღერებს, ოდეს ძმაო, მოგონებით იწვის გული, რომ იქ დაგვრჩა ჩვენი მოძმე ნაწამები, დატანჯული.
რად არ ვმღერი ? რა მამღერებს, ოდეს აქაც ჩვენგან ბევრი დამშეული პურს დაეძებს, დაკარგვია კაცის ფერი
აბა მითხარ ვით ვიმღერო ? ოდეს სიტყვას უსწრებს ცრემლი და ა მ ტანჯვით საბოლოოდ ყოველ წუთში სიკვდილს ველი.
იმღერეო ! ვის უმღერო გადაგვარდა ხალხის სული სიმღერა და სიტყვა კაზმულს ვერ იგუებს ბილწი გული.
მაშ ამ გვარი პირობებში ძმავ სიმღერა სად ნახულა სირინოზის ხმა რომ გქონდეს დაგეკარგოს შრომა ტყუილა. პარიზი, 10.02.25წ.
|
Pourquoi je ne chante pas ? Pour la raison mon frère, Qui me fait verser d’amères larmes Pour chanter il faut avoir du cœur Qu’y puis-je si je n’ai pas réussi à vaincre mon malheur.
Pourquoi je ne chante pas ? Mon frère Les larmes me vont beaucoup mieux Et j’aspire constamment à mourir au lieu de vivre.
Pourquoi je ne chante pas, mon cher Parce que je pleure la nuit au lieu de me réjouir le jour Et la patrie perdue m’apparaît au cours de mes rêves.
Qu’est-ce qui me ferait chanter mon frère Mon cœur se consume en souvenirs Car là-bas nos frères sont restés Nos suppliciés et nos martyrs.
Pourquoi je ne chante pas ? Et qu’est-ce qui pourrait me faire chanter Lorsque ici même beaucoup de nos semblables Sont en quête de pain Et ont perdu leur apparence d’homme.
Alors dis moi comment chanter ? Lorsque la parole est précédée de larmes Par ce supplice de ma patrie J’attends la mort à chaque minute.
Chante ! Mais pour qui L’âme du peuple s’est dénaturée L’art du chant et de la parole N’est plus supportée par ce cœur infâme.
Alors dans de telles conditions As-tu déjà entendu un chant mon frère, Et même si tu avais une voix de sirène Tu perdrais le fruit de ton labeur. Paris 10.02.25
|
|
(თქმული სადილზედ 26 მაისს 1925წ. ოფიცერთა წრეში)
მოწიწებით, ფეხზე დგომით მომისმინეთ სადღეგრძელო, პირველ ყოვლის მეგობრებო გავიხსენოთ საქართველო.
ზამთრის სუსხსა დაუნატრავს, სულ დამჭკნარა ვარდი, მდელო ამას ერიც დაუჩაგრავს, იტანჯება საქართველო.
დღეს ჩვენ მისგან დაშორებით შეგვიძლია უთხრათ მხოლოდ რომ ამ ტანჯვას, ჩვენთან ერთად მოეღება ჩქარა ბოლო
საოცნებოდ გამხთარი ხარ სულის მნათო, გულის მწველო ! აბა ძმებო სულთა მხუთავს გამოვგლიჯოთ საქართველო !
სისხლის ღვრაში დაცდილი ხარ, ტანჯვისა ხარ შენ სამშობლო, გეყოს ტანჯვა, აწ აყვავდი, დიდებულო საქართველო
აღსდგეს ერი, დასცეს მტერი, მკვთრეთის აღსდგეს საქართველო 26.05.1925წ. პარიზი |
(déclamé lors du repas du 26 mai 1925 au Cercle Militaire)
Avec respect et debout, Écoutez mon toast, Et avant tout les amis, Souvenons-nous de la Géorgie.
Le froid de l’hiver a attristé, Et complètement fané la rose, Et même opprimé la nation, La Géorgie souffre le martyre.
Et aujourd’hui, loin d’elle, Nous pouvons encore lui dire , Que ce martyre prendra avec nous, Rapidement fin
Tu es étonnamment amaigrie, Lumière de l’âme, ardeur du cœur ! Alors mes frères, à l’étouffement de son âme, Arrachons la Géorgie !
Tu as l’habitude du sang qui coule, Tu es la Patrie du martyre, Arrête de souffrir, Grandiose Géorgie.
Que la nation se lève, que l'ennemi trébuche, Que la Géorgie ressuscite vraiment.
Paris 26.05 1925 |
|
ვის უმღერო თუ არა მას, ვისთვის მხოლოდ მიცემს გული, ვისთვის ვფიქრობ დღე და ღამე და ვისთვის ვარ დაცრემლული ?
ვისთვის ვცხოვრობ, ვისთვის ვხარობ, ვიტანჯები, ვისთვის ვწვალობ, ვისთვის შმაგად გადავქნილვარ, ალაგს ვერ ვპოვ, დავწანწალებ.
ყველას გვერდი აუარე, დამრჩა ერთი საყვარელი, თუმცა მისგან დღეს შორსა ვარ მაინც სიკვდლს მასთან ველი.
იმას გულში ჩავეხუტო, მასვე უნდა ჩავწვდე სულში მას თაყვანს ვცემ და ვადიდებ მომავალში, ვით წარსულში.
იმაშია ჩემი ბედი მის უმისოდ რად ღირს ყოფა, დავსთმობ ყოველს მე ამ ქვეყნად, მაგრამ ის არ გაიყოფა
ის ჩემია, მე მეკუთვნის, მეც მისი ვარ, მისი სრულად, თუმც ღალატით, დატყუებით წანართმევი მყავს ის მტრულად.
აი, მხოლოდ მას უმღერი, მხოლოდ მისი ვარ ერთგული, ყოველივე მის სამსხვერპლოდ, მის ზვარავად ჩემი სული პარიზი 1925წ. |
Pour qui dois-je chanter si ce n'est pour elle ? Pour qui bat mon coeur en permanence ? A qui est-ce que je pense nuit et jour ? Et pour qui suis-je inondé de larmes ?
Pour qui dois-je vivre, pour qui dois-je me réjouir ? Pour qui dois-je me tourmenter ? Pour qui suis-je devenu enragé ? Je ne trouve plus le repos, je titube.
J'évite tout le monde, Il me reste un amour (une bien aimée), Bien que j'en sois éloigné aujourd'hui, Et j'attends la mort en pensant à elle.
Je voudrais la serrer contre mon coeur, Et c'est pour elle que je vais consumer mon âme, je la vénèrerai et la déifierai, Dans le futur comme par le passé.
Tel est mon sort, Et que peut bien valoir la vie sans elle ? Je céderai à beaucoup ma place sur cette terre, Mais elle est inséparable de moi.
Elle est à moi,elle m'appartient, Je suis sien et lui appartient entièrement, Même si elle m'as été soustraite sauvagement, Par la trahison et le mensonge.
C'est seulement pour elle que je chante, Je lui serai éternellement fidèle, Même sui je devais sacrifier mon âme dans sa recherche permanente.
Paris 1925
|
| აფორიზმები (და გამოცანები ზოგიერთ ქალებზე და კაცებზე) სიმართლე ხომ თავისას იზამს, თუმცა გვიან აღწევს მიზანს არ ეშინის იმას ტყვიის და სიმართლეს მაინც იტყვის
თუ სავსე გაქვს შენ ტომრები თავს გეხვევა მეგობრები, გაიცალე თუ ტომარა, მეგობრებიც გაიპარა
ერთ კაცს ჰქონდა გრძელი წვერი ენაც წვერის შესაფერი, თუმცა წვერი გაიპარსა, ენა მაინც გრძელი დარჩა.
მეგობრებო ამას გამცნობთ, უადგილოდ ნუ დიდ-კაცობთ ნუ უჭივრებთ სხვებსაც საქმეს რას შეიძენთ სხვა რომ წახთეს?
ერთ კაცსა ყავს კარგი ცოლი, მუდამ ერთად აქვთ საწოლი, ფასონისთვის ერთად სძინავთ მაგრამ ქმარი მხოლოდ ხვრინავს ...
უზრდელად არს ის ნაზარდი, არავისი არ აქვს დარდი, სწუხს ის გულში, მეტად ნანობს მზე მის გარდა სხვას ვინ ათბობს
გარეგნობით თუმც ჰგავს ნაგაზს მაინც დასდევს ქალებს ლამაზს ; თანაც ფიქრობს, რომ ის ლირით, გაატარებს ყველას ვირით
კაცად კაცი ყოვლად ფინთი მასთან ყოფნით მოგდის ყვინთი, თუმც ოთხ ენას იგი ხმარობს, ვერც ერთზეც ვერ ლაპარაკობს ...
ცოლი არ ჰყავს, გაყიდვაში გაანაღდებს თევზსაც ზღვაში, ზეციდან აქვს ნიჭი მას ღვთის ნეხვსაც იგი ოქროდ გახთის
სთქვა და კიდეც გადაწყვიტა, გასაყიდი მსწრაფლ გაჰყიდა ფრანგს დაუთმო თევზი ზღვაში, ოქრო - ინგლისს სხვის მიწაში |
Aphorismes ( devinettes -énigmes- sur certaines femmes et certains hommes)
Tôt ou tard la vérité finit toujours par se manifester, Elle ne craint pas les balles Et elle se manifestera quand même.
Si tes sacs sont biens garnis Tu auras beaucoup d’amis, Mais si ton sac est vide, C’est alors que les amis s’esquiveront.
Un homme avait une longue barbe Et également une langue bien pendue Il s’est rasé la barbe, Mais sa langue est restée toujours aussi active.
Les amis, je vous le dis, Gardez-vous de vous montrer plus que vous êtes N’importunez pas autrui Que gagnerez vous en les faisant trébucher ?
Si un homme a une femme bonne, Ils seront toujours unis, Il dormiront ensemble pour la forme Mais le mari ne fera que ronfler…
Celui qui a été mal élevé, Ne se soucie guère d’autrui, Il souffre dans son cœur et s’inquiète de trop : Pourquoi le soleil chauffe- t-il aussi les autres.
Vu de l’extérieur il ressemble à un tas d’ordures Mais il réussit tout de même à séduire les belles femmes Et il pense qu’avec sa tchatche, Il va continuer à nous prendre tous pour des ânes.
Même s’il maîtrise plusieurs langues L’homme foncièrement méchant Me donnera toujours la jaunisse Et son langage me sera toujours incompréhensible…
Il n’a pas d’épouse, Mais il réussira tout de même à vous vendre Tout le poisson non pêché de la mer, Son don lui vient des cieux, Il saura même transformer la fiente en or.
Il l’a dit et même décidé Ce qui était à vendre, il l’a rapidement vendu Au Français, il a cédé le poisson qu’il n’avait pas pêché Et l'or à l'anglais sur la terre d'autrui |